Loading...


เซียนกรรไกในซอกหลืบเมือง










เรื่องและภาพ โดย denprayoon


Loading...

เป็นบ่ายวันหนึ่งที่ผมนั่งรถเหลืองสายจอมทอง-สันป่าตอง-เชียงใหม่ เข้าไปทำธุระในเวียง รถเหลืองคือรถประจำทาง วิ่งสายนอกระหว่างตัวเมืองกับต่างอำเภอ ตรงข้ามกับรถแดง ซึ่งจะวิ่งวนหาผู้โดยสารอยู่ในตัวเมือง หรือถ้าออกไปตามสถานที่ต่างๆ ก็ต้องเหมาสถานเดียว บนรถเหลืองที่ผมนั่งในบ่ายนั้น มีเด็กผู้หญิงสองคนอายุสัก 15-16 ปีนั่งอยู่ชิดด้านในตัวรถ พอมาถึงหน้าเซ็นทรัลแอร์พอร์ต เด็กสาวสองคนกดออดแล้วค่อยๆ เดินฝ่าผู้โดยสารคนอื่นๆ ออกมา ผมยืนอยู่ท้ายรถ จังหวะกำลังจะเบี่ยงตัวเปิดทางให้ เด็กสาวคนอยู่ข้างหน้าก็พูดขึ้นว่า ขอทางหน่อยค่ะลุง..!

ผมฉุนกึก ได้แต่ด่าในใจว่า เด็กสมัยนี้ปากคอเราะร้ายจริง ‘แค่ผมหงอกสองสามเส้น..เรียกพี่ได้มั้ยยยย’
กว่าจะฝ่าคลื่นรถซึ่งแออัดหนาแน่นไปจนถึงประตูช้างเผือกก็หนักหนาเอาการ ครั้นไปถึงผมก็เข้าไปทำธุระกับโรงพิมพ์ทันที ขณะรอปริ้นท์โปสเตอร์จากโรงพิมพ์ย่านประตูช้างเผือก จึงเตร่เท้าหาอะไรกิน บังเอิญสายตาเหลือบเห็นป้ายสถานตัดแต่งผมสุภาพบุรุษ เบี่ยงปลายเท้า ผลักประตู เกือบทุกสายตาของผู้ที่นั่งอยู่ภายในห้องจ้องจับ ผมมองหน้าและสบตาแต่ละคน บอกตัวเองในใจ นี่กูเข้าผิดร้านหรือเปล่าวะ
อาวุโสท่านหนึ่งเหมือนจับท่าทางออกจึงรีบพูด- “ตัดผมหรือป่าว เชิญนั่งเก้าอี้ตัวนี้” พร้อมผายมือไปยังเก้าอี้สีแดงตัวหนึ่ง ซึ่งมีชายชรานั่งหลับคอหักพับอยู่ ผมเดินเข้าไปใกล้ แกตื่นโดยพลัน รีบจัดแจงเครื่องแบบของตนแล้วนำผ้ามาคลุมให้ผม ถามจะตัดทรงไหน
“ตามแต่คุณลุงเลยครับ” ผมตอบ (ที่เรียกลุงเพราะแกแก่จริง) “ผม 82 แล้ว” “งั้นผมเรียกปู่นะครับ” คุณปู่วัย 82 ขวบตัดผมให้ ผมเองก็เพิ่งเคยประสบ ยิ่งภาพที่แกหลับคอพับ ผมยิ่งไม่แน่ใจว่าแกจะยืนไหวอยู่หรือเปล่า หากแต่พอกรรไกรอยู่ในมือ ท่วงท่าของแกก็ราวกับมารบูรพาอึ้งเอี๊ยซือ ขลิบกรรไกรรวบรัดมั่นใจ ข้อนิ้วแข็งแรงเด็ดขาด สะบัดกรรไกรแต่ละครั้งแม่นยำ ไม่มีหนีบดึงเส้นผมให้เจ็บหนังศีรษะแม้สักน้อยนิด.. ขลิบเล็มจนผมได้ทรง ปรับเอนเก้าอี้ ถาม- “หนวดจะโกนมั้ย” กี่ปีแล้วนะที่ผมไม่เคยโกนหนวด ยาวก็เพียงใช้กรรไกรขลิบแต่งปลายที่เฟื้อยๆ รกๆ ออกก็เท่านั้น หากครั้งนี้คงเป็นเพราะตกอยู่ใต้มนต์สะกดแห่งพลังข้อนิ้วของอาวุโสท่านนี้ ผมจึงตัดสินใจในพลันนั้นว่า “โกน!”
พลังข้อนิ้วของมารบูรพายังมั่นคง ลงมีดโกนคมกริบอย่างนุ่มเนียน
ผมเผลอหลับ รู้สึกตัวตื่นก็เมื่อเก้าอี้ถูกปรับให้ตั้งตรง งัวเงียจ้องมองกระจกเบื้องหน้า ไอ้หมอนั่นที่กำลังจ้องตาผมอยู่ช่างไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย!
..
เป็นครั้งแรกที่จ่ายค่าตัดผม 100 บาท พร้อมกับต้องยกมือไหว้ช่างตัดผมอย่างนอบน้อม..
ขอบคุณมากครับคุณปู่ฉลอง (แกแนะนำชื่อตัวเองก่อนผมออกจากร้าน)
..
ปล. ร้านนี้ช่างตัดผมวัยรุ่นจริงแฮะ ต้อง70 อัพเท่านั้นจึงจะรับเข้าทำงาน ฮ่า





ประเด็นที่เกี่ยวข้อง : เซียนกรรไกในซอกหลืบเมือง  

Loading...

เรื่องน่าสนใจ


Loading...

เรื่องที่คุณอาจสนใจ